ن و القلم و ما یسطرون

من من

یه وقت هایی که امواج زندگی آروم تر میشه آدم بهتر میتونه فکر کنه.این روزها به این فکر میکنم که چقدر از خودم غافل شدم.هر روز،ساعت،دقیقه و ثانیه بزرگ و بزرگ تر میشم اما احساسم...مدتهاست سراغی ازش نگرفتم.چقدر دلم میخواد هنوز هم صورتی دوست داشتنی من باشه.انگار گم شده مثل دفترچه ی خاطراتم...

چقدر دلم برای خودم،برای احساس تنگ شده...

به قول سهراب سپهری:

انسان وقتی دلش گرفت

از پی تدبیر می رود

من هم رفتم...

|+| نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388 ساعت 19:24 توسط نرگس